Het Moederland

In deel vier van de Anastasiareeks, Schepping, bechrijft Vladimir Megre hoe Anastasia enthousiast vertelt hoe het 1-hectare-plan kan worden uitgewerkt:

‘Kies eerst van alle mogelijke gunstige plaatsen op Aarde die plek die jou het meest aanspreekt. De plek waar je zou willen wonen. Waar je ook je kinderen zou willen zien opgroeien. Waar je achterkleinkinderen goede herinneringen aan je zullen koesteren. Die plek moet een voor jou aangenaam klimaat hebben. Neem op die plek één hectare grond voor eeuwig in bezit.’
‘Maar niemand kan tegenwoordig zomaar grond nemen als hij daar zin in heeft. De grond is tegenwoordig alleen maar daar te koop waar men hem wíl verkopen.’
‘Dat klopt helaas, zo gaat het tegenwoordig. Ons Moederland is uitgestrekt, maar er is geen enkele hectare, waar je een paradijselijk plekje voor je kinderen en nazaten kan scheppen. Toch is het tijd om te beginnen. Van alle geldende wetten kies je de wet die het gunstigst is voor jou.’
‘Ik ken natuurlijk niet alle wetten, maar ik weet zeker dat er geen wet is die eeuwig bezit van land toestaat. De boeren kunnen wel flink wat hectares pachten maar niet langer dan voor negenennegentig jaar.’
‘Nu, dan pacht je eerst voor een kortere periode. Maar er moet wel dringend een wet komen die iedereen land gunt, een plek onder de f-children com zon. Alleen dan zal het land tot bloei komen. En als die wet er niet is, dan is Ominaisuudet psykologia rulettia faneja het tijd dat die gemaakt wordt.’
‘Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De Doema maakt de wetten. Dan moet er iets veranderd worden in de grondwet, of er moet een artikel aan worden toegevoegd. De partijen in de Doema vliegen elkaar constant in de haren, dus de grondkwestie krijgen zij niet opgelost.’
‘Als geen partij bij machte is een plek onder de zon, een Moederland, voor iedereen in de wet te verankeren, dan moet zo’n partij worden opgericht.’
‘En wie moet dat doen?’
‘Iemand die over het te ontwerpen huis gelezen heeft en die de betekenis van een Moederland voor de mensen inziet, voor iedereen die thans leeft en voor de toekomst van heel de Aarde.’
‘Genoeg over de politiek. Vertel liever over je bijzondere huis. Ik ben benieuwd met wat voor ontwerp jij op de proppen komt. Stel dat iemand een hectare land heeft bemachtigd. Geen paradijsje, maar overwoekerd met distels. Iets beters krijgt hij toch niet. En daar staat hij dan op zíjn hectare. Wat dan?’
‘Vladimir, denk nu zelf ’ns na, laat je fantasie de vrije loop. Wat doe je als je eenmaal op je eigen stuk land staat?’

Na enige tijd gefilosofeerd te hebben over het materiaal van een omheining van het stuk land, waar Anastasia niets tegen heeft - dieren bakenen hun territorium ook af - zegt zij:
‘Vladimir, kan je er niet beter bomen planten in plaats van allemaal palen die op de lange duur gaan rotten?’
‘Bomen? En dan spijker je later aan die bomen…’
‘Waarom zou je er iets aan vastspijkeren? Kijk, in het bos groeien allemaal bomen en hun stammen staan anderhalf tot twee meter uit elkaar.’
‘Ja, er groeien inderdaad bomen … Maar tussen die bomen staat helemaal niets. Dan heb je dus nog steeds geen omheining.’
‘Maar je kunt er dichte struiken tussen planten waar je niet doorheen kunt. Kijk eens goed, denk je eens in wat voor een prachtige schutting je kunt maken! Bij iedereen zal ze er net een beetje anders uitzien, het zal een lust voor het oog zijn. En de schepper van die prachtige omheining zal voor eeuwig in de herinnering van zijn nakomelingen voortleven, niemand zal zijn tijd hoeven te verdoen aan onderhoud. Dit soort landafbakeningen zullen hun nut bewijzen, en niet alleen als omheining. De een zal zijn grond met een rij berken omheinen. De ander met eiken. Weer een ander zal in een moment van creatieve bezieling een kleurrijke, sprookjesachtige omheining maken.'
‘Hoezo, kleurrijk?’
‘Door bomen met verschillende kleuren te planten, zoals berken, esdoorns, eiken en ceders. Je kunt er lijsterbessen tussen zetten, met bessen als vuur zo helder rood, en misschien nog een Gelderse roos. Je kunt nog plek maken voor vogelkers, voor seringen. Je kunt alles immers helemaal vanaf het begin zelf ontwerpen. Daarbij moet je wel bedenken hoe hoog de struik wordt, hoe hij bloeit in het voorjaar, hoe hij ruikt en welke vogels erop afkomen. Zo wordt je omheining een zingende, geurige creatie. En je zult nooit genoeg krijgen van haar betoverende tinten die iedere dag weer anders zijn, bloeiend in de kleurenpracht van de lente of mental health is real in de vlammende schakeringen van de herfst.’