buy oem autocad 2015 site link

adobe fireworks cs6 oem architect education license chief architect oem license cheap license 3ds max 2017 dreamweaver cs5.5 oem buy dreamweaver cs5.5 buy

Bericht uit het bos 6

 

Bloesem Maan
Eerste Kwartier

 Het daagt. Licht bepakt verlaten we Nadmadewining (ondersteunings centrum), in stilte. We lopen de opkomende zon tegemoet voor de laatste maancyclus in de Northwoods. De sneeuw reikt tot ver boven onze knieën en is stijf bevroren. Meditatief lopen we stap voor stap balancerend in onze oude voetstappen van de heenweg. Vele dieren lopen ook in hun eigen of elkaars voetsporen. Uiteindelijk bereiken we sneeuwkamp ten zuiden van Scott Lake.

De wind komt uit het zuid en zuid-westen, de noordenwind komt niet meer terug.

De zon smelt alles wat wit en bevroren is en roept tot leven het groene. De sneeuwgrotten worden met de dag kleiner. De grotten met de beste ligging en bouw houden nog redelijk lang stand. Er is echter geen houden meer aan. Binnen een maankwartier zijn onze grotten heel nauw geworden en zie je hier en daar enkel nog een twijgen skelet staan. We zijn nu weer allemaal samen half in de openlucht, bijeen in de lean-to. 

Nu het gedurende de dag niet meer vriest komen de sap stromen van planten weer opgang. We leggen tappen aan in bomen zoals de Ahorn en Berk. Het seizoen voor tappen duurt voort zolang het overdag niet vriest en s’nachts wel. Bij ons is echter plots de zomer aangebroken, s’nachts vriest het ook niet langer. Zo is het tapseizoen kort en dankbaar. 

De seizoenen komen tot een nieuw begin, een hernieuwde cirkel in een eeuwig continuüm vangt aan en gaat door. Iedere nieuwe dauw en schemering verwelkomen we met een nieuw wederzien of horen, zij die een tijd niet (opvallend) aanwezig waren, van gans tot krekel. Het dauwconcert wordt almaar rijker. Het is een feest van herkenning, een voor komen we allemaal terug in een nieuw samenzijn. Wij vijven voelen ons deel van dit grote wezen van de aarde, van deze plek, van deze herkenning. We zijn, plant, mens en dier, allemaal meegegroeid met de veranderingen in de natuur. We zijn nog steeds wie we zijn en alles en iedereen is nieuw en anders dan een jaar geleden. De dans gaat door.

De sneeuw verdwijnt van de heide en we vinden nog altijd groene wilde aardbeibladeren die de winter hebben doorstaan. We nemen ze dankbaar weer op in ons dieet. De knoppen aan de bomen en planten die ik gedurende het witte seizoen tot me heb genomen zoals van de hazelnoot, de lariks en sparren, komen uit. 

De brug die beide zijdes van de kreek overbrugt, ligt na een tijdje enkel nog op ijs en later op water. En hoor: het geluid van stromend water! We gaan kopje onder in de kreek samen met gans, eend en kikker, heerlijk! En... onmogelijk, mug en teek ook weer terug!

In de moerassen lijken de voetsporen van konijn en hert, eerst nog zo duidelijk te zien, met de sneeuw te zijn opgelost. Toch, kijkend met nieuwe ogen naar de grond en omgeving, zien we nog steeds hun sporen. We zetten vallen op de plekken waar ze hun meest begane paden hebben en vragen de grote ziel van konijn voor wijsheid in wat we doen. Twee van ons zijn zo een met de ziel dat we gezegend worden met een drietal konijnen die zich aan ons geven.

We nemen deel aan een zweethut ceremonie voor de overgang van de seizoenen. Ik voel me rond. We hebben allemaal een plek in de cirkel in een specifieke windrichting die de waterpoorer ons aanwijst. Het is een heilige ervaring voor me, waar ik niet te veel woorden over aan je kan geven. Ik ervaar zelfloosheid, dat het volledig niet om mij draait. Ik voel de gevoelens die deze aardecirkel in willen vloeien vanuit de directie waar ik zit, voor de cirkel. Ik ben ook de cirkel. Ik voel me heel, ik voel me open.

We lopen door hemlock wouden en ik wordt getrokken door het meer. Ik besluit te luisteren naar mijn intuitieve stem. Zo klim ik in een boom en heb uitzicht over het meer, de vogels roepen me naar de ahornheuvel te komen. Ik zie een kill-side van een konijn en klim omlaag. Ik loop over eeuwenoude paden van herten door de moerassen, ik vind botten en schedels. Alles uit zich, alles (iedereen) spreekt. Ik hoef alleen te luisteren, er is altijd een stem die spreekt in een universele taal van gevoelens, geuren, kleuren, bewegingen in alle elementen. En (mijn) intuitie weet. Vertrouwen smelt blokkades van angst. Wat volgt is bestemming, natuur, magisch, vrijheid, verbinding. Er is geen weg terug meer.

Bijna iedere zon hebben we nu cirkels met onze ouderen en gidsen. We willen graag optimaal van hun aanwezigheid met ons gebruik maken. Hoe in waarheid te leven, te uiten en te luisteren, als het bos met al onze relaties straks wellicht verandert voor een stad met snelwegen en koptelefoons? Nu deze zon is niet anders dan nu van morgenzon, hier in de bossen is hier en hier in de stad is hier, hier in mezelf is hier. Uiteindelijk komt alles op hetzelfde neer. Het zal natuurlijk gevuld zijn met uitdagingen. De basis van een natuurlijk en inheems mens bestaan is in me gegrond en laat me niet meer los, zoals opstaan met het eerste licht, het spreken en luisteren van waarheid, in relatie zijn met mijn omgeving, droomwerk, een inheems dieet.

We houden nog een laatste cirkel en feest met al onze gidsen en het ondersteunende team. We zijn allemaal gekleed in buckskins waarvan ik een foto heb toegevoegd die toen werd gemaakt. We praten, we lachen, we delen eten zoals de bever die Thomas heeft gevangen, we zingen en dansen, en we gaan uiteen. De witte adelaars zweven hoog boven ons. We verkennen nog een laatste maal de moerassen in het zuiden en vinden nieuwe verborgen eilanden.

We herstellen de plekken waar wij onze kampen hebben gehad. We geven alles aan waar het thuis hoort zodat alle sporen van onze aanwezigheid niet langer zichtbaar zijn. Het landschap teruggeven aan haarzelf.

Het is midden in de nacht, eerste kwartier van de maan, en we verlaten Nishnashda. Het is nu tijd om te gaan. Het is een dag als alle anderen. Ik voel me niet anders opgewonden, het continuüm gaat gewoon door. Ik voel me in evenwicht. We pakken onze spullen in en geven weg wat we niet meer nodig hebben. We gaan met zijn vijven naar Three Lakes. Er zijn zoveel kleuren (zoals roze) die ik lang niet heb gezien. Er zijn veel geluiden, veel geuren, veel mensen, veel huizen. De dieren gedragen zich vreemd. Er is veel afleiding. Ik kijk in afwezige ogen van mensen. Ze lijken verder weg dan hier en nu. Het is een uitdaging om volledig bewustzijn te geven aan mijn omgeving. Wat een overvloedige rijkdom aan voedsel is hier. We hebben een gulzige maaltijd voor deze ene keer en we eten ook chocolade. Mijn lichaam reageert op het vreemde eten, de kruiden, het zout, de suikers, de granen. We nemen afscheid en gaan alle vijf een eigen weg, voor een jaar verbannen uit de Northwoods.

Ik schreef een brief met goede intenties naar een Ouder in Canada, hij heet Murray Schafer.  Ik ken de man, en de natuurceremonies en muziek die hij gemaakt heeft niet zo goed. Toch weet ik op een bepaalde manier dat ik hem moet ontmoeten en in levende lijve wil spreken. Hij nodigt me uit te komen. Ik kom. De bus stopt tussendoor in Detroit. Ik kom even in een kerk, waar gerepeteerd wordt, een stuk van Palestrina. Ik luister en ik kijk even. Er klinken stemmen, maar ik hoor en zie niets. Het is muziek. Ik ga verder.

Ik mag de grens over met mijn volledige uitrusting, huiden, rawhide, tomahawk en mes...! Ik verblijf voor een maankwartier bij een fantastische familie met drie kinderen. Ze spelen allemaal muziek. Zij zijn vrienden van de componist en deelnemers aan het Wolf Project. We kunnen samen veel delen.  Ze geven me de viool van Nefchaia te spelen. Het is meer dan een jaar geleden dat ik zo’n instrument in mijn handen had. We lopen allemaal naar buiten. Onder witte dennen luisteren we naar de wind en alle aanwezige stemmen. Ik voel me licht zelfbewust, wat is er toe te voegen aan het reeds openbarende verhaal? Met ogen dicht beginnen er klanken vanuit de snaren tevoorschijn te komen. Ik open mijn ogen. Direct voor mij landen twee adelaars op een tak en beginnen te paren. Ik ben nu onderdeel van dit samen zijn en de muziek ook. Ik kan niet meer stoppen, er vindt communicatie plaats. De muziek vloeit door tot ze is opgelost. Dan vliegen de adelaars uit. Iets heeft ook gepaard in mij.

Vanuit de gesprekken die ik met Murray heb over natuur, mens en verbinding ontvouwt zich een nieuw vertrouwen. Persoonlijk heb ik muziek niet nodig als brug met de natuur. Voor mij gaat het erom te luisteren met vrije oren, daar zijn geen bruggen voor nodig. Een vogel zingt niet, kent geen melodie of ritme. Dat wel zo horen is het gehoor van mijn muzikale conditionering die dat wil horen. Mijn oren zijn uiteindelijk weer vrij geworden om te luisteren als een vogel, naar een vogel, het worden van de vogel. Met simpele dingen voor anderen een interactieve (muzikale) belevings context scheppen, kan een grote impact hebben. Het is realiteit dat veel mensen te ver afstaan van zichzelf om daadwerkelijk te kunnen luisteren. In dat licht gehouden kan de natuur zelf, muziek en betekenisvol samenzijn spontaan mensen herontwaken tot diep bewustzijn en diep luisteren.

Ik geniet van de tijd die ik met de kinderen doorbreng. Ik ga met Chaiora (vijf cycli van de seizoenen) langs de boer en we ontmoeten een varken. Zij komt instinctief in een modus van geruisloos lopen. Iets wat ik het hele jaar door heb getraind om in mezelf te herstellen is voor haar nog een reflex. Ze weet ook op een manier de perfecte plekken in het bos waar ik kamp zou kunnen opzetten. Dat doen we dan ook. Ik hoef enkel te luisteren, in te stemmen en te stimuleren. Korhoen en wasbeer zijn het met me eens. Samen met de meiden maken we vuren, kraken noten met stenen, zingen en vertellen verhalen. De overgang samen met deze familie door te maken is het beste wat me had kunnen overkomen, en het overkwam me. 

Ik ga naar Chicago. Ik ontmoet Pauliina. Samen verblijven we bij twee woongemeenschappen. We kunnen persoonlijk met deze mensen delen en dat voelt goed. We geven een kleine presentatie gedurende een gezamenlijke maaltijd. In de stad vinden we plekken waar het veilig is wilde kruiden te verzamelen, zoals lindeblad. We lezen The way of the human being aan elkaar voor en hebben een dagelijks ijsje! In Warschau nemen we afscheid, voor nu. We hebben samen een behoorlijke reis afgelegd, deze vrouw en ik, en er is veel liefde dat ons verbind. 

Nederland komt van onder de wolken te voorschijn. Mijn vader! Ik geef hem verscheidene knuffels en spreek Nederlands met hem. Ik zoek zo nu en dan naar sommige woorden, ik ben ze vergeten. Ik heb nieuwe Engelse woorden. Ik kijk om me heen en zie de grote invloed van de mens op het landschap. Alhoewel? Overal om me heen zie ik gras, het komt zelfs door verschillende lagen van beton heen. De verwildering van de natuur is niet te stoppen, nooit, nergens.

Ik vind het fijn me met vrienden, familie en gelijkgestemden te verbinden. Je kunt me vaak vinden in de wilde volkstuin van mijn vader. Ik help deze te evolueren tot eetbaar bos met principes van de natuur (permacultuur), en het bos is in aantocht. Ik heb daar een haard aangelegd, waar ik bij het vuur zit en mijn maaltijden bereid. Ik verzamel hout en kruiden in de omliggende duinen. Er is veel te leren, opnieuw te ontdekken en te ervaren, zoals vuur maken.  Ik zoek naar oorspronkelijk natuurlijk landschap op Texel. Op een dag wordt ik wakker in de open lucht. Het is het eerste licht denkt mijn lichaam, tijd om op te staan. Ik kijk omhoog. Een wolkendek is binnen komen drijven en heeft de lucht om me heen bedekt. De reflectie van het stadslicht brengt me in de war, het is kennelijk nog midden in de nacht. Niet alleen ik vergis me, ook alle vogels worden wakker.  Schoon water, schone lucht, stilte, gemeenschap, ruimte, waarheid zijn in het gedrang in plekken zoals hier waar de mens geclusterd aanwezig is. Deze stad heeft even zoveel mensen als de gehele Amerika’s hadden voor de Europeanen kwamen. Dat is ongelooflijk. Er is veel afleiding en onsamenhangende informatie van kleur, tekst, geur en klank. De natuur is geblokkeerd voor de mens met hekken en angst. Zijn we niet met te veel?

Ik leef met de dag, een stap tegelijk, met de zon, met het moment, geen agenda, geen tijd, geen verwachting. Ik ben blij om hier en nu te zijn. Ik ben het meeste van de zon buiten. Ik voel me nog altijd in evenwicht en zeer uitgedaagd. Ik ben nu een maand in Nederland. Zodra ik de pompoen planten kan verstekken naar de volle aarde, zal ik met de juiste wind afreizen naar het Noorden. In de noordelijke wildernis van het Europees continent wil ik leven met mensen in een stam met dezelfde toewijding om te leven in gemeenschap met elkaar en met de rest van de natuur. En gelukkig, zulke mensen zijn er!

In dit moment geef ik wat gedachten aan mijn stamgenoten, mijn Ouderen en aan de seekers die nu in mijn voetsporen lopen: 25 volwassenen en 17 kinderen verzamelen op dit moment kruiden in de Northwoods rond Lake Woodbury en leggen moeraspaden met boomstammen aan naar het meer, continuing the spirit. Ik erken dat zij zijn, en dat ook ik ben.

Twee kraaien duiken alsmaar op. De zon schijnt. Ik kom.