Geschreven door Dr Regina Jensen

[http://www.earthlife.info/] juli 2008

Exclusief interview met Vladimir Megre

voor internet tijdschrift THE EARTH

Gepubliceerd met toestemming van de auteur, uitgever en vertaler; zie copywrite onderaan het artikel.

Klik hier voor het Engelse origineel.

 

Regina Jensen: Vladimir Nikolajevitsj, in de eerste plaats zou ik u een filosofische vraag willen voorleggen: U bent een bekende persoonlijkheid en schrijver die wereldwijd wordt bejubeld. Uw boeken worden in groten getale over de hele wereld verkocht; toch woont u bescheiden, niet omringd met luxe zoals dat vaak met gerenommeerde beroemdheden het geval is. Kunt u uitleggen waarom u in dat opzicht van anderen verschilt?

 

 

Vladimir Megre: Ik vind het zinloos en zelfs onethisch om grote appartementen te bezitten, gevuld met een veelheid aan voorwerpen, als je zelf niet voortdurend met ze in contact kan staan, ze met je aura kan vullen.

Ik bezoek soms kennissen die huizen hebben met twaalf of meer kamers. Ze hebben een dienstbode, kok en tuinman, maar in hun huis voelt men niet die onzichtbare warmte die de omringende ruimte iemand kan geven als die mens in direct contact en persoonlijke communicatie met deze ruimte staat. Een ingehuurde tuinman is niet met liefde, maar voor geld bij de tuin betrokken. Een poetsvrouw zal nauwelijks met liefde de meubels reinigen en de vloer stofzuigen. Maar zij zijn wel de belangrijkste mensen die voor die woonruimte verantwoordelijk zijn, niet de eigenaars. Zelfs een hoog gekwalificeerde kok is niet in staat het soort voedsel te bereiden dat door de eigen oma, moeder, of geliefde vrouw klaargemaakt kan worden. Eten dat door een vreemdeling bereid is zal niet dezelfde energie of kracht bezitten als voedsel dat klaargemaakt is door mensen die dicht bij je staan, die echt van je houden. Dat is de reden waarom ik in een klein appartement aan de rand van de stad woon. Twintig meter vanaf de loggia van het appartement ligt een dennenbos. Ik denk dat de beste plaats in mijn woning mijn kantoor is, waar een portret van Anastasia staat, een schilderij dat haar ouders uitbeeldt, en andere foto's. Er staan een van houtsnijwerk voorzien bureau en stoel van Siberisch cederhout, meegebracht uit de taiga, gemaakt door getalenteerde Siberische ambachtslieden (foto van de tafel, stoel en beeldje). Aan dit bureau werk ik. Ik slaap op een bank in hetzelfde kantoor.

Ik geloof dat iemand het type woning zou moeten hebben dat hij zelf met zijn aura kan vullen, en waarmee hij in een vriendschappelijke relatie kan verkeren. Dan zal die woning haar liefde naar hem doen terugkeren. Als vreemden in iemands woning werken kunnen ze daar hun energie achterlaten, wat voor de eigenaar niet altijd heilzaam is. Vanwege dit inzicht streef ik niet naar een luxe appartement met veel kamers.

RJ: Dit is een zeer ontroerende en weinig gebruikelijke manier om persoonlijke ruimte op te vatten en te beschrijven, Vladimir Nikolajevitsj. Bedankt!

Ten aanzien van geld weet ik ook dat u uw persoonlijke middelen voor de financiering van sociale projecten inzet, en dat u zelfs uw landhuis heeft opgegeven om een kunstgalerie te kunnen realiseren. Ik begrijp maar al te goed dat geld voor iemand als u geen doel op zichzelf kan zijn. Toch ben ik wel geïnteresseerd in uw persoonlijke gedachten over geld.

VM: In werkelijkheid heeft niemand echt geld nodig. Maar in de condities van de virtuele wereld waarin de moderne samenleving zich bevindt, voorziet de virtuele waarde van bankbiljetten in reële dagelijkse behoeften. Deze zijn uiteraard voor iedereen verschillend.

De royalty's die ik persoonlijk ontvang zijn volkomen voldoende om mijn dagelijkse behoeften te dekken. Maar als ik meer geld verzamel zal ik dat inzetten voor het creëren van specifieke films die, naar ik hoop, mij en vele anderen zullen helpen om ons lot in datgene wat wij onder ruimte en tijd verstaan te definiëren. In het algemeen bezit ik een evenwichtige houding ten opzichte van geld. Ik aanbid het zeker niet.

RJ: Vladimir Nikolajevitsj, op dit moment hebben veel mensen het over het "Megre" fenomeen. U begon met ondernemen als een gewone fotograaf, zonder beginkapitaal of opleiding in economie, en in korte tijd werd u voorzitter van de vereniging van Siberische zakenlieden, een zakenman die in heel Rusland bekend was. Plotseling geeft u de zaak en al uw spaargeld op, en begint boeken te schrijven, zonder gespecialiseerde opleiding en zonder geld voor publicatie van de eerste editie. En opnieuw bent u in een relatief korte tijd een bekende schrijver in het moderne Rusland geworden en in alle landen van de voormalige Sovjet-Unie. De ideeën die in uw boeken vervat zijn worden op de hoogste niveaus van macht besproken, en de naam Vladimir Megre is vaak het middelpunt van sociale en politieke conversaties. Bovendien, corrigeert u me als ik mij vergis, zijn uw boeken in 20 talen van de wereld vertaald en bedraagt hun totale oplage meer dan 11 miljoen exemplaren. De ideeën die in uw boeken worden beschreven hebben weerklank gevonden in de zielen van mensen in de VS, Australië, Canada, Nieuw-Zeeland, Duitsland, Engeland en vele andere landen. Uw creatieve werk wordt vergeleken met het latere werk van Tolstoy, en John Woodsworth, een Canadese onderzoeker en dichter, schreef in dit verband een interessant document. Ik herinner me dat gelezen te hebben op de Zoemende Ceders van Rusland web-site. (Red.: zie de verwijzing onderaan)

Vertel me nu eens, hoe verklaart u zelf het "Megre" fenomeen? Ik zou me kunnen indenken dat zoveel roem een behoorlijk zware last kan zijn.

VM: Roem is geen last. Het leidt immers een eigen leven, buiten de muren van mijn kantoor. Als ik op straat loop vestig ik op geen enkele wijze de aandacht op het feit dat ik schrijver ben. Dat stelt me in staat het leven om me heen waar te nemen. Ik beschouw mezelf niet als een fenomeen of uitzonderlijk, op welke manier dan ook. Ik was een heel gewone zakenman, die handelsexpedities op schepen maakte over rivieren tot in het hart van Siberië. Ik had geen bepaalde geestelijke of zedelijke doelstellingen voor ogen. Het was eenvoudig aan het lot te danken dat ik op het juiste moment op de juiste plaats terecht kwam.

Stelt u zich een verlaten oever voor van de Siberische rivier de Ob, duizenden kilometers van onze zogenaamde beschaving verwijderd. Op de oever staat een vrouw in een oude jas, een lange rok, met rubberen laarzen, en zodanig in een sjaal gewikkeld dat alleen haar ogen zichtbaar zijn. Ik was op zoek naar een gids die mij de weg kon wijzen naar de plaats in de taiga waar de zoemende ceder groeide. Dus ik benaderde haar. Ze antwoordde dat je vijfentwintig kilometer door de taiga moest lopen om die te bereiken, en ze was bereid me erheen te leiden. De naam van deze vrouw was, zoals later bleek, Anastasia. Zij is inderdaad, zoals vele onderzoekers nu onderkennen, het meest ongewone verschijnsel van onze tijd. En niet alleen omdat ze in het hart van de Siberische taiga geboren werd en daar woont. Kluizenaars zijn ook elders op aarde te vinden. Maar Anastasia beschikt over een aantal mysterieuze vaardigheden en over kennis van ons verre voorgeslacht. Ze is van mening dat de fundamentele wetenschap de wetenschap van de verbeelding is, en dat deze kennis gedeeltelijk in het bezit was van de priesters van het oude Egypte. Het genezen van allerlei ziekten en teleportatie zijn zeker niet de belangrijkste van Anastasia’s capaciteiten. Zoals uit latere gebeurtenissen blijkt, is zij in staat om de toekomst te ontwerpen, en die toekomst begint zich volgens haar gedachten te materialiseren, in de reële omstandigheden van onze levens. Door dit te doen bevestigt zij dat ieder mens die op aarde leeft dezelfde kwaliteiten bezit. Ze beginnen zich te manifesteren bij mensen door een bepaalde manier van leven. Tijdens het eerste uur van onze ontmoeting week Anastasia in geen enkel opzicht af van de gewone bewoners van het Siberische oerwoud. Waarschijnlijk vermomde ze zich zeer vakkundig als één van hen. En ik had een gevoel van superioriteit over de gewone vrouw die voor me uit liep langs de weg door de taiga. Ik was immers in die tijd een bekend zakenman, op reis in een comfortabele boot, en wie was zij?

Maar tijdens een pauze, toen ik besloot uit te rusten en mijn dorst te lessen, deed zich het eerste ontstellende feit voor. De vrouw weigerde mijn maaltijd met mij te delen, ging een eindje van me vandaan, begon zich van haar sjaal en verdere kleding te ontdoen, tot op een kort zomerjurkje na, en ging onder de stralen van de zwakke zon op het gras liggen.

Toen ik mij van mijn maaltijd losmaakte en een blik op haar wierp, werd ik getroffen door wat ik zag. Op het gras lag een uitzonderlijk mooie vrouw van rond de drieëntwintig, met lange, gouden haren. Haar gelaatstrekken waren regelmatig, haar goed verzorgde huid leek in het geheel niet op de verweerde gezichten van de bewoners van de Siberische oerbossen. Ze had grote, vriendelijke, grijs-blauwe ogen, en lippen en die licht glimlachten. Een ongewone energie was afkomstig van haar lenig lichaam, energie die zelfs op een afstand van verscheidene meters kon worden gevoeld. En het voelde alsof de zonnestralen die haar lichaam aanraakten werden omgezet in een soort bekoorlijke energie die de ruimte rond haar liefkoosde. Ze had een kort, licht jurkje aan dat enigszins op een nachthemd leek, maar je had niet de indruk dat zij het koud had.

Ik heb drie dagen samen met Anastasia in de taiga doorgebracht, maar daarna had ik het gevoel dat ik verscheidene levens had doorgemaakt, en bovendien in verschillende dimensies. In het begin werd ik vooral getroffen door de wijze waarop deze heremiet van de taiga leefde. Op haar gebaar leggen eekhoorns gedroogde champignons en cedernoten voor haar voeten. Soms speelt ze met een wolvin zoals je met een hond speelt. Niet alle dieren van de taiga dienen Anastasia even toegewijd, alleen de dieren die op haar grondgebied wonen. Maar dit bleek niet het belangrijkste te zijn. Het fenomenale van Anastasia ligt in het feit dat zij in staat is beelden uit het leven van haar hele familie te reproduceren, die beginnen bij de schepping van de aarde. Ik heb niet per ongeluk de woorden "te reproduceren" gebruikt. Terwijl ze spreekt over het leven van haar verre voorouders van tienduizenden jaren geleden komen er levendige beelden van deze verre gebeurtenissen op. Deze beelden zijn perfecter dan die van een tv-scherm. Het is alsof er hologrammen in de ruimte verschijnen en de geuren en geluiden van het verre verleden te ervaren zijn. Onderzoekers veronderstellen dat in theorie beelden uit het verleden van je familie door iedereen gezien kunnen worden door middel van genetische geheugen. Maar de drukte van het moderne leven laat niet toe dat iemand dit doet, en misschien zijn deze vermogens voor de meeste mensen wel verloren gegaan, zoals dit trouwens ook vele andere vermogens het geval is.

RJ: Voor mijzelf, Vladimir Nikolajevitsj, klonk het allemaal direct oprecht, maar mijn man zei weemoedig "Het klinkt allemaal te mooi om waar te zijn - als dit toch ooit onze werkelijkheid zou kunnen zijn." Hoe kunnen lezers dit zeker weten, tenzij ze zelf een diepe innerlijke weerklank ervaren hebben?

VM: Het is moeilijk om de echtheid van Anastasia's verhalen over het verleden na te gaan. Toch is de logica in haar verhalen groter dan de logica in de officiële historische werken, en Anastasia’s constructie van de beelden van het leven van mensen in de toekomst is al begonnen uit te komen, zelfs tot in detail.

Volgens Anastasia is de toekomst van de mensheid ongelooflijk mooi. Deze toekomst is echter niet gebaseerd op zogenaamde wetenschappelijke en technologische vooruitgang, maar op een grondige kennis van de natuurlijke wereld.

Zij acht de moderne methode van verovering van de ruimte door het gebruik van ruimteschepen primitief, irrationeel en op een voldoende grote schaal onmogelijk.

De mensheid kan zich vestigen op verre planeten en daarop leven doen ontstaan door alleen maar gebruik te maken van haar psycho-telepathische talenten, die zich parallel zullen ontwikkelen aan de opbouw van een meer perfecte manier van leven voor mensen op de planeet Aarde.

Anastasia heeft een ongewoon snel tempo van denken. Zij overtreft misschien vele malen de snelheid van de meest moderne computers.

Bijvoorbeeld, in antwoord op de vraag, "Wat is in de grote steden de belangrijkste bron van luchtvervuiling?" staarde ze gedurende enkele minuten op haar eigen individuele wijze, analyseerde ze de situatie in de steden van de hele wereld, en antwoordde: "De rook uit de uitlaten van de bewegende auto's in de stad en de minuscule deeltjes die hun banden op de straat achterlaten." Natuurlijk, informatie over auto's als de belangrijkste bron van luchtvervuiling in de grote steden is algemeen bekend, maar de aandacht is niet gevestigd op de kleine rubber deeltjes die door wrijving van de banden op het asfalt loskomen. Maar vervolgens had Anastasia, in slechts enkele minuten tijd, het grote aantal alternatieve methoden voor het reinigen van de schadelijke stof uit de lucht van de grote steden geanalyseerd en de, in haar woorden, meest rationele oplossing aangeboden. Ze suggereerde dat onder de bodem van elke auto een klein doosje geplaatst zou moeten worden, dat de schadelijke deeltjes zou verzamelen wanneer de auto rijdt. Aan deze methode is nog nergens gerefereerd, maar het gebruik ervan zou het mogelijk maken tienduizenden tonnen schadelijk stof uit de straten van de moderne metropolen te verzamelen. Ik zou blij zijn als het in Amerika gebruikt zou worden.

RJ: Anastasia's filosofie, haar beschrijvingen van onze realiteit van vandaag, haar verhaal, en meer bepaald het beeld dat zij schept van de schitterende toekomst van Rusland en de hele wereld, hebben aanleiding gegeven tot een ongelooflijk fenomeen in de samenleving. Ik begrijp dat honderdduizenden mensen, zonder te wachten op instructies van bovenaf of financiering door de overheid, op eigen initiatief begonnen zijn met het tot werkelijkheid maken van dit gecreëerde gedachtenbeeld. Is dat juist?

VM: Ja, Anastasia is van mening dat ieder gezin dient te beschikken over een eigen perceel met een oppervlakte van niet minder dan één hectare. Dit stuk grond, dat de heremiet van de taiga een familiedomein noemt, moet door de familie in een levende, hemelse oase worden omgezet, die in alle behoeften van de mens voorziet. Het niveau van spirituele ontwikkeling van een mens wordt weergegeven door het uiterlijk van zijn levende creatie, en de manier waarop die mens daarin leeft.

Ze vindt het volstrekt onaanvaardbaar om overleden familieleden op een begraafplaats te begraven. Zij moeten alleen op familiedomeinen worden begraven. Dan zullen de geesten van de overleden familieleden niet lijden onder het feit dat hun lichamen zijn weggevallen, als in afvalputten ver van hun familie en bekenden, op een begraafplaats. Maar integendeel zal hun ziel, indien ze op een familiedomein begraven zijn, de mensen in het domein helpen en beschermen.

In de oudheid bestonden begraafplaatsen analoog aan onze moderne uitvoeringen, maar ze waren bedoeld voor dieren die aan ziekten waren gestorven, en voor criminelen zonder familie.

Anastasia sprak over de vraag hoe een familiedomein op zodanige wijze ontworpen en ontwikkeld moet worden, dat het gebruik ervan het mogelijk zou maken zichzelf van fysieke aandoeningen te genezen. Zij sprak behoorlijk gedetailleerd over de oude en zeer mooie huwelijksceremonie, een plechtigheid waarbij het jonge paar door de kracht van hun gedachten het plan voor hun toekomstig familiedomein schiep, en waarbij op het moment van het huwelijk, met deelname van hun ouders, familieleden en vrienden, datgene wat de jonge mensen uitgedacht hadden in enkele minuten gematerialiseerd werd.

Anastasia stelt ook dat, voor jonge paren die hun familiedomeinen op deze manier vormgeven, de liefde nooit over zal gaan. Bovendien zal deze met de jaren sterker worden, en legt ze als volgt uit waarom dit gebeurt: "Wanneer een man naar zijn vrouw kijkt, identificeert hij haar onbewust met zijn prachtige domein zowel als met zijn kinderen die, en dat is van essentieel belang, op het domein geboren dienen te worden." Dit is iets om in te geloven. Immers, voor iedereen is en blijft de beste plaats in de wereld zijn of haar eigen kleine moederland. Het mooiste en beste van alle kinderen van de hele wereld zal altijd zijn of haar kind zijn.

Anastasia bevestigt ook dat, indien alle mensen (of de meerderheid van hen) beginnen met het bewust creëren van hun familiedomein en deze in hemelse oases te veranderen, dat dan de hele wereld getransformeerd zal worden. Natuurlijke rampen en oorlogen zullen op aarde niet plaatsvinden. Wanneer de innerlijke, spirituele wereld van een mens verandert, zullen voor hem of haar nieuwe kennis en vaardigheden toegankelijk worden. Een mens kan prachtige werelden, analoog aan onze aardse wereld, op andere planeten creëren.

RJ: Vladimir Nikolajevitsj, dit klinkt allemaal zo geweldig en bemoedigend. Maar we hebben veel mensen, en vooral vele instanties, die niet zouden willen dat mensen deze informatie ter beschikking hebben. Zij kritiseren niet alleen u maar ook iedereen die in Anastasia's filosofieën zou willen geloven.

VM: De officiële critici kunnen de onderwerpen uit de boeken en uitspraken van de heremiet van de taiga op verschillende manieren benaderen, maar hun meningen zijn nu echt niet zo belangrijk. De belangrijkste critici - de mensen - hebben in tienduizenden brieven en honderdduizenden e-mails hun positieve mening uitgesproken. Zij hebben dit niet alleen met woorden maar ook door middel van concrete acties te kennen gegeven. De honderden grote en kleine nederzettingen die in heel Rusland zijn ontstaan en nog steeds blijven ontstaan zijn daar een bevestiging van.

RJ: Is deze ongelooflijk positieve reactie van over de hele wereld niet zoiets als een wonder op zichzelf?

VM: Ja, en hier rijst een raadsel op, een raadsel dat op dit ogenblik nog steeds even onoplosbaar als mysterieus is: als deze massale beweging alleen veroorzaakt zou zijn door de uitspraken van deze heremiet van de taiga die in boeken geciteerd werden, welke kracht ligt er dan achter haar zinnen verborgen? Het is mogelijk dat deze zinnen op een zodanige wijze opgebouwd zijn dat de letters een bepaalde code vormen. Het is mogelijk dat een bepaald ritme in haar zinnen betekenis heeft. Anastasia probeert zich meestal af te stemmen op de wijze van spreken van haar gesprekspartner, door gebruik te maken van zijn woordenschat en manier van zinsbouw, maar op bepaalde momenten begint ze plots een andere taal te spreken, een taal die categorisch soepel en ritmisch is. Ze articuleert heel precies elke letter van de zinnen die ze uitspreekt, en een ongewone energie wordt na ieder geluid gevoeld. En wat zij dan heeft gezegd wordt woord voor woord herinnerd, alsof er een tape-recorder in je denken aan het werk is. En bovendien ontstaan er levendige beelden voor het geestesoog van de luisteraar, en de betekenis van het gesprokene wordt door het onderbewustzijn geassimileerd. Als voorbeeld citeer ik een fragment van het gesprek van God met de eerste mens in Anastasia's nieuwe wijze van vertellen:

"Waar is de rand van het Universum? Wat doe ik wanneer ik die grens bereik? Wanneer ik alles met mijzelf vul en alles heb geschapen wat ik heb bedacht [Red: in het boek: en alle ideeën verwezenlijk]?" vraagt de eerst geschapen mens aan God, en hij ontvangt dit antwoord:

"Mijn zoon. Het Universum zelf is een gedachte, een gedachte waaruit een droom geboren werd, en die gedeeltelijk als materie zichtbaar is. Wanneer je de grens van de hele schepping nadert, zal jouw gedachte een nieuw begin en nieuwe voortzetting onthullen. Vanuit het niets zal jouw nieuwe en wondermooie geboorte oprijzen, en deze zal weer in zichzelf uw ziel, uw dromen en al uw aspiraties weerspiegelen. Mijn zoon, je bent zonder einde en eeuwig, jouw scheppende dromen zijn in jezelf."

De toekomst van de aarde, zoals door Anastasia ontworpen, lijkt fabuleus prachtig. Mensen die bezig zijn dit in werkelijkheid om te zetten leven deze toekomst voorlopig in hun dromen, maar ik denk dat hun dromen zeker verwezenlijkt zullen worden.

RJ: In uw creatieve werk gaat u in op de meest pijnlijke sociale problemen. In veel opzichten legt u de oorzaken bloot die aanleiding geven tot deze problemen, en geeft u ook aan voor wie zij winstgevend zijn. Uiteraard zijn er voor iemand als u mensen die jaloers op u zijn en wensen dat u ziek wordt, die u op alle mogelijke manieren proberen te belasteren en schandalen verspreiden en de meest absurde verhalen over u verzinnen. Zo heeft zich in de Engels sprekende landen onder uw lezers het gerucht verspreid, en wordt het gerucht onderhouden, dat u Anastasia opgegeven zou hebben, op gezette tijden zwaar zou drinken, en een jonge minnares zou hebben!

Wilt u alstublieft uw commentaar op deze beschuldigingen geven? Zou u bovendien, Vladimir Nikolajevitsj, voor het geval dat dit opnieuw mocht gebeuren, voor uw lezers een aantal handige tips hebben, zodat zij kunnen weten hoe zij zich kunnen beschermen tegen deze vormen van kwetsende geruchten?

VM: Negatieve geruchten circuleren al tien jaar over mij. Bij dit alles worden de massamedia op de meest actieve wijze benut. Ik woon in Rusland. Eens, toen ik in mijn tuin onder een appelboom aan mijn volgende boek zat te werken, kwam een buurman bij me langs in de tuin met een krant in zijn handen en zei: "Vladimir, jij zit hier, maar de krant schrijft dat je, omringd door maffia scherpschutters, in een Egyptisch paleis woont. Dat je een totalitaire sekte leidt, en dat de lezers van je boeken gek worden."

Ik hoefde mijn buurman niets uit te leggen, hij zag met eigen ogen dat de krant een leugen had weergegeven. Maar na slechts enkele dagen werd ditzelfde artikel door een aantal kranten herdrukt, waaronder een Canadese krant. Het Russische gerechtshof van mijn district vertelde mijn advocaten dat de krant niets beledigends had gezegd: de journalist had gewoon zijn mening geuit, en hij had het recht om dat te doen. Maar deze journalist had niet eens een ontmoeting met me gehad. De hoofdredacteur van de Canadese krant heeft, nadat Canadese lezers hem daartoe hadden opgeroepen, zonder tussenkomst van een rechter in het openbaar zijn excuses aangeboden.

Wat betreft de verspreiding van deze speciale informatie, lijkt het dat er een duidelijke, gezamenlijke inspanning bestaat die de samenleving niet toestaat om over de ideeën en suggesties die in de boeken zijn opgenomen van gedachten te wisselen, met betrekking tot de dringende behoefte van de moderne mens aan verbetering van zijn levenswijze. De lasterlijke publicaties discussiëren nooit serieus over de vragen die in de boeken worden gesteld, maar spreken over mij en mijn lezers in lichtzinnige algemeenheden en onterende termen.

Zelfs de priesters van het oude Egypte begrepen maar al te goed dat beelden de wereld regeren. Een beeld is een geweldige energie die in staat is in gelijke mate invloed uit te oefenen - door alle tijd en ruimte heen - op een slaaf zowel als op een farao. We beschikken nu over veel wetenschappelijk onderzoeksresultaten die dit alles bevestigen. Anastasia, de heremiet uit de taiga, heeft in alle opzichten een briljante beheersing van de wetenschap van de verbeelding, en de moderne priesters slagen er niet in en zullen er niet in slagen haar krachtige, positieve en levende beelden te overwinnen.

RJ: Ja, zoals we al eerder zeiden, iemand als Anastasia met u aan haar zijde moet wel een grote doorn zijn in het oog van vele individuen van macht die er de voorkeur aan geven dat wij de blinde en domme massamensen blijven, en niet in de door God gegeven vermogens komen waar u en Anastasia ons zo krachtig aan herinneren.

VM: Ik zelf denk dat het niet alleen om de ideeën gaat, maar hoogstwaarschijnlijk vooral om hun expositie in de taal van Anastasia; dat is iets wat je voor jezelf uit kunt maken. Ieder van ons weet al lang dat drinken en roken niet goed is, dat het inademen van frisse lucht gezonder en aangenamer is, en dat zuiver water gunstiger is voor onze gezondheid. Maar we blijven in ecologisch ongezonde en destructieve grote metropolen wonen, en de helden van de meerderheid van de populairste tv-series, die voor veel mensen de sociale modellen zijn, brengen hun vrije tijd in bars en discotheken door. Maar ineens hoorden mensen de waarheden die al sinds lange tijd bekend zijn, en eindelijk inspireerden de waarheden hen tot concrete, reële acties. Er moet dus een bepaalde soort van grote macht verborgen zijn in de spirituele impulsen van Anastasia, en deze kracht overwint blijkbaar de duisternis die de wereld in zijn greep heeft.

RJ: Geen wonder dat er sprake is van strijd tegen Anastasia’s tastbare, inspirerende ideeën en filosofie.

VM: Ja, in dit geval is de verspreiding van allerlei geruchten over mij een subversieve maar uiteindelijk nutteloze list om mensen uit de buurt te houden van de belangrijke zaken waar het hier om gaat en ze om de tuin te leiden. Bovendien heb ik zelfs al in het eerste boek over mezelf bekendgemaakt dat ik geen heilige ben, dat ik dronk, rookte, met vrouwen flirtte, en bij het bedrijfsleven betrokken was. Maar nu ben ik dat niet. Ja zeker, het bloed van de zakenman kan zich nog steeds roeren, maar het is niet meer zoals voorheen. Ik ben heel trots op het feit dat ik, met de hulp van mijn dochter en schoonzoon, in staat was de productie van cederolie volgens Anastasia's technologie op poten te zetten. En ik denk dat er niet veel vergelijkbare producten in de wereld zijn. Gedurende lange tijd was ik niet in staat om de kwaliteit van Anastasia's olie te benaderen, hoewel van de moderne technologie van een farmaceutische fabriek gebruik gemaakt werd. Maar het werd al snel duidelijk dat het onmogelijk was om in de stad de vereiste kwaliteit te verkrijgen, en vervolgens werd het noodzakelijk de productie over te brengen naar een dorp in de taiga 100 km van de stad… en dat werkte. Met betrekking tot Anastasia wil ik zeggen dat zij altijd met mij is: in mijn hart, in mijn ziel.

RJ: Vladimir Nikolajevitsj, lezers zullen het me nooit vergeven als ik u niet enkele vragen zou stellen over uw nieuwe boek. Kunt u ons iets vertellen over enkele onderwerpen die u in het nieuwe boek gaat behandelen?

VM: In het nieuwe boek wordt gesproken over de kracht van het menselijk denken als de meest krachtige energie in het universum.

RJ: Wat zijn uw favoriete delen uit het boek?

VM: Ik schrijf altijd graag over iets wat goed is. Wanneer je over iets goeds schrijft, over de overwinning van het goede, dan verbetert dat zelfs je vitaliteit en humeur, en je kwalen verdwijnen. In het nieuwe boek zal ik het ook hebben over mijn kinderen, en over de ijstijd, toen de mensen hun vertrouwde gebieden moesten verlaten en, evenals een klein meisje, een poging deden om de oprukkende gletsjer te stoppen.

RJ: Vladimir, heeft Anastasia zaken met u besproken die compleet nieuw voor u waren?

VM: Ja, dat heeft ze, maar die zijn niet altijd begrijpelijk of lijken onbeduidend. Ze zegt bijvoorbeeld dat de mensheid nog niet het doel en de zin van haar bestaan heeft vastgesteld, en stelt dat [de zin van] het menselijk bestaan ligt in de perfectie van een natuurlijke leefomgeving. Ze had dat al een lange tijd geleden gezegd, maar ik heb het niet opgeschreven omdat ik veronderstelde dat het begrip ‘leefomgeving’ ook bijvoorbeeld een appartement of domein inhield, en dat dit niet ging over spiritualiteit. Maar in verdere gesprekken werd me duidelijk dat zij onder leefomgeving niet alleen een familiedomein verstaat, ook al zou dat zeer volmaakt zijn, maar het hele universum. En ze vertelt hoe iemand, door het vervolmaken van zijn of haar leefomgeving, de aarde zelfs tegen meteorieten kan beschermen, en het universum tot een meer comfortabele plek kan maken om te leven. Door het perfectioneren van zijn of haar leefomgeving vervolmaakt iemand zichzelf, evenals zijn of haar eigen lichaam en geest.

RJ: Dat klinkt fascinerend. Heeft ze u nog meer informatie verstrekt die u als heel vreemd voorkwam?

VM: In plaats van vreemd, kan ik beter zeggen dat het niet helemaal begrijpelijk was. Ze heeft mij bijvoorbeeld verschillende keren geprobeerd te vertellen hoe iemand, wanneer hij sterft, niet hoeft te sterven; of om het op een andere manier te zeggen: wanneer hij in slaap valt, in een nieuw lichaam kan wakker worden. Ze vertelt het op een meer gedetailleerde manier dan ik nu doe. Maar soms maakt ze daarbij gebruik van woorden die in onze vocabulaire niet te vinden zijn. Als gevolg daarvan kan ik dat niet in begrijpelijke taal uiteenzetten, dus spreken we opnieuw over dit onderwerp. Soms vraag ik Anastasia: "Wil je de woorden die je spreekt in een meer begrijpelijke taal zeggen?" Zij antwoordt dan: "Zij kunnen niet in jouw moderne taal worden vertaald, ik ben waarschijnlijk een analfabeet in vertalingen", en lacht. Maar ik weet dat zij zeer goed geletterd is.

RJ: Soms heeft Anastasia is een zeer ernstige houding ten opzichte van bepaalde scènes waarvan ze wil dat u ze beschrijft. Is er in dit (nieuwe) boek iets dergelijks gebeurd?

VM: Ja, ook dat deed zich voor. Maar in het algemeen gebruikt zij, wanneer zij spreekt over iets belangrijks, iets waar ze zelf diep in gelooft, bijzonder ongebruikelijke constructies voor haar zinnen. Toen zij bijvoorbeeld in het boek ‘Schepping’ sprak over de onderlinge verhouding van de energie van Liefde tot God, klonk alles wat ze zei als een puur gedicht, en men kan zich niet alleen het hele boek woord voor woord herinneren, maar men ziet tevens beelden van wat met de woorden werd beschreven.

RJ: Wat is Anastasia’s hoofddoel met dit boek voor de lezers?

VM: Ik heb haar niet specifiek gevraagd wat haar doel was. Intuïtief heb ik het gevoel dat ze heel graag iets goeds voor de mensen wil doen. Dat ze de mensheid aan bepaalde vergeten kennis of gevoelens wil herinneren. Ze is bereid om vuur op zich te doen nederdalen, en om die reden zegt ze: "Wee jij Nostradamus! De data van de verschrikkelijke rampen op Aarde die jij hebt voorspeld, waren geen profetieën, maar de creaties van je eigen geest. Je hebt miljoenen mensen ertoe gebracht in deze visioenen te geloven, en je hebt hun cumulatieve gedachtenkracht erop gericht dat deze rampen bewaarheid worden. Je ideeën zweven nog steeds rond boven deze planeeet, zich verstoppend in het hemelse blauw; je jaagt de mensen nog steeds schrik aan met je voorspellingen van een onontkoombaar einde. Maar dit zal nu niet meer gebeuren! Laat jouw denken en het maar uitvechten met het mijne. En natuurlijk wist je dit alles van tevoren al, daarom heb je nu zo'n haast om weg te komen." Of ergens anders: ""Wijk van de Aarde, jij duistere macht, en stort je op mij!"

RJ: Dank je wel, Vladimir Nikolajevitsj, voor de tijd die je aan je Engelse lezers hebt besteed. We zien allen reikhalzend uit om meer te horen!

Dr Regina B. Jensen
vertaling Jan Kees IJspeert
redactie Lex Veelo

© 2008 Regina B. Jensen
© 2008 Vladimir Megre
© 2008 RingingCedarsofRussia.org
© 2008 Anastasiadorp.nl

* John Woodsworth: (http://www.ringingcedarsofrussia.org/newsletter/07_07_06.htm # 12)

* Dr Regina Jensen is geautoriseerd psychotherapeut en fysiotherapeut, is gecertificeerd voor Uitvoerend Meester Coach en Somatische therapieën met professionele opleiding en meer dan 35 jaar ervaring. Ze is schrijfster en onafhankelijk onderzoekster met als drijfveer "het vinden van intelligente, doelmatige en vrolijke oplossingen voor de problemen die we samen voor elkaar op onze Moederplaneet hebben veroorzaakt." [http://fullyalivewellnesscenter.com]

* Het eerste deel van dit interview eindigt hier. Kijk uit naar het tweede deel in het volgende nummer.

---

 

Originele tekst uit het internet tijdschrift The Earth:

Regina Jensen: Vladimir Nikolaevich, I would first like to ask you a philosophical question: You are a well-known person and writer with world-wide acclaim. Your books are sold in great numbers throughout the world; yet you live modestly, not surrounded with luxuries as is often the case with world-renowned celebrities. Can you explain why you differ from others in that respect?

Vladimir Megre: I consider it senseless and even unethical to own large apartments filled with a multitude of objects if you yourself cannot be constantly in contact with them, fill them with your aura.

I sometimes visit my acquaintances, who have houses with twelve rooms and more. They have a servant, cook, gardener, but in their home one does not feel that invisible warmth that the surrounding space may give a person if the person is in direct contact and personal communication with this space. A hired gardener is involved with the garden not with love, but for money. A cleaning woman will hardly clean furniture and vacuum the floors with love, but they are the main persons responsible for that living-space, not the owners. Even a highly qualified cook is not able to prepare the type of food that can be made by one's own grandmother, mother, or beloved woman. Food made by a stranger will not have the same energy or force as food made by people close to you, who truly love you. That is why I live in a small apartment on the edge of the city. Twenty metres from the loggia of the apartment is a pine forest. I feel that the best place in my dwelling is my office, where there is a portrait of Anastasia, a picture portraying her parents, and other pictures. There is a carved desk and chair of Siberian cedar, brought from the taiga, made by talented Siberian craftsmen (photograph of the table, chair, statuette). I work at this desk. I sleep on a couch in the same office.

I believe that a person should have the type of dwelling that he himself can fill with his aura, and with which he can be in a kindly relationship. Then it will return to him its love. If strangers work in a person's dwelling, they can leave behind their energy, which is not always wholesome for the owner. Understanding this, I do not strive to have a luxurious apartment with a lot of rooms.

R.J.: That is a very touching and unusual way to consider and describe personal space, Vladimir Nikolaevich. Thank You!
Regarding money, I know also that you send your personal funds to finance social projects, you even gave up your country home to establish an art gallery. I understand all too well that for a person like you, money cannot be an end in itself. Even though, I am interested in your personal thoughts about money.

V.M.: In actuality, no one really needs money. But in the conditions of the virtual world in which modern society finds itself, the virtual value of banknotes provides for real everyday necessities. These are, of course, different for everyone.

The royalties I receive personally are completely sufficient for my everyday needs. But when I accumulate more money, I will direct it for the creation of feature films which, I hope, will help me and many others to define our destiny in space and time as we conceive it. In general, I have a balanced attitude toward money. I certainly don't worship it.

R.J.: Vladimir Nikolaevich, currently, many people are discussing the "Megre" phenomenon. You became involved in business as an ordinary photographer, without any initial capital or education in economics, and in a short time you became the chairman of the Siberian businessmen's association, a businessman known throughout Russia. You suddenly give up business, all your savings, and begin to write books, while having no specialized education, no money to publish the first edition. And again in a relatively short period of time you have become a well-known writer in modern Russia and all the former countries of the Soviet Union. The ideas contained in your books are discussed at the highest levels of power, and the name Vladimir Megre is frequently at the center of social and political conversations.
Moreover, correct me if I am wrong, your books have been translated into 20 languages of the world and their total circulation is more than 11 million copies. The ideas described in your books have found a response in the souls of people living in the USA, Australia, Canada, New Zealand, Germany, England, and many other countries. Your creative work is compared to the work of the "later" Tolstoy, and John Woodsworth, a Canadian researcher and poet, has written an interesting paper in this regard. I remember reading it on the Ringing Cedars of Russia website. (Ed. Note: see reference below.)
Tell me, how do you yourself explain the "Megre" phenomenon? I would imagine that so much fame can be quite a burden.

V.M.: Fame is not a burden. It does, after all, have a life of its own, beyond the walls of my office. When I walk along the street, I in no way draw attention to the fact that I am a writer, which allows me to observe life around me. I do not consider myself a phenomenon or special in any way. I was the most ordinary businessman, made trade expeditions on ships down rivers into the heart of Siberia, did not have any spiritual or moral goals before me. It was simply thanks to fate that I ended up at the right place at the right time.

Imagine a deserted bank of the Siberian Ob River, thousands of kilometers from our so-called civilization. On the bank stands a woman in an old jacket, long skirt, wearing rubber galoshes, and so wrapped up in a shawl that only her eyes are visible. I was looking for a guide who could show me the path leading to the place in the taiga where the ringing cedar grew. So I approached her. She answered that you had to walk twenty-five kilometers across the taiga to get there, and she agreed to take me. This woman's name, as it later turned out, was Anastasia. She, just as many researchers now consider, is indeed the most unusual phenomenon of our time. And not only because she was born and lives in the heart of the Siberian taiga. Recluses are also found in other places on earth. But Anastasia possesses some mysterious abilities and knowledge of the primogenitors. She considers the basic science to be the science of imagery, knowledge that was partially possessed by the priests of ancient Egypt. The curing of all kinds of diseases and teleportation are not at all the most important of her abilities. As shown by later events, she is able to design the future and, following her thoughts, this future begins to materialize in the real circumstances of our lives. In doing so, she asserts that every person living on earth possesses these same abilities. They begin to manifest themselves in people in a certain way of life. During the first hours of our meeting, Anastasia did not in any way differ from the ordinary dwellers of the Siberian backwoods. More probably she very skillfully disguised herself as one of them. And I had a feeling of superiority over the ordinary woman walking in front of me along the path through the taiga. After all, at that time I was a well-known businessman, traveling in a comfortable boat, and who was she?

But at a stop, when I decided to have a rest and quench my thirst, the first startling event occurred. The woman refused to share my meal, went off by herself, took off her shawl and outer clothing, down to a short summer dress, lay down on the grass under the rays of the weak sun.

When I tore myself away from my meal and glanced at her, I was struck by what I saw. On the grass was lying an uncommonly beautiful woman, about twenty-three, with long, golden hair. The features of her face were regular, her well-tended skin did not at all resemble the weather-beaten faces of the dwellers of the Siberian backwoods. She had large, kind, grey-blue eyes, and lips that smiled slightly. An unusual energy emanated from her lithe body, which could be felt even at a distance of several metres. And it felt as if the sun's rays, touching her body, were transformed into some kind of bewitching energy that caressed the space around her. She was wearing a short, light dress, somewhat resembling a nightshirt, but one had the impression that her body was not cold.

I spent three days in the taiga together with Anastasia, but had the sensation that I had passed through several lifetimes, and moreover in different dimensions. At the beginning, to a greater extent I was struck by the mode of life of this recluse of the taiga. At her gesture, squirrels place dried mushrooms and cedar nuts at her feet. She sometimes plays with a she-wolf as with a pet dog. Not all animals of the taiga serve Anastasia devotedly, only those that live on her territory. But this did not turn out to be the main thing. The phenomenon of Anastasia lies in the fact that she is able to reproduce pictures of her family's life beginning with the creation of the earth. I did not accidentally use the word "reproduce." When she speaks of the life of her distant forefathers of tens of thousands of years in the past, then vivid pictures of these distant events arise. These pictures are more perfect than those on a television screen. It is as if holograms appear in space and the scents and sounds of the distant past are experienced. Researchers suppose that, in theory, pictures of the past of one's family can be seen by each person, through genetic memory. However, the hustle and bustle of modern life does not allow a person to do this, and perhaps these abilities for most people have been lost, as have, by the way, many other abilities.

R.J.: To me, Vladimir Nikolaevich, it all rang true right away, but my husband said wistfully "It all sounds too good to be true - if only that could be our reality." How do readers really know, unless they have a deep inner response themselves?

V.M.: It is difficult to verify the authenticity of Anastasia's stories about the past. However, the logic in her stories is greater than the logic in official historical works, and Anastasia's construction of the pictures of people's lives in the future is beginning to come true, even in detail.

According to Anastasia, the future of humanity is seen as amazingly beautiful. However, this future is based not on so-called scientific and technological progress, but on a profound knowledge of the natural world.

She considers the modern method of conquering outer space using space ships to be primitive, irrational and impossible on a sufficiently serious scale.

Mankind can settle distant planets and create life on them only by using its psychotelepathic abilities, which will develop in proportion to the construction of a more perfect way of life for people on the planet Earth.

Anastasia has an unusually rapid speed of thought. She may exceed the speed of the most modern computers many times over.

For example, in response to the question, "What is the main source of air pollution in large cities?" she gazed for several minutes in her own individual way, analyzed the situation in the cities of the entire world, and answered: "Smoke coming from the tailpipes of the cars moving in the city and leaving on the roads tiny particles of their wheels." Of course, information about cars as the main source of air pollution in large cities is widely known, but attention has not been drawn to the tiny particles of rubber from rubbing the tires on the asphalt. But further, in only several minutes, Anastasia had analyzed the vast number of alternative ways of cleaning the harmful dust from the air of large cities and offered, in her words, the most rational solution. She suggested placing beneath the bottom of each car a small box, which would collect the harmful particles when the car was moving. This method has not been referred to anywhere, but using it, it would be possible to collect tens of tons of the harmful substance from the streets of modern large metropolises. I would be happy if it were used in America.

R.J.: Anastasia's philosophy, her descriptions of our reality today, her story, and more precisely the image she creates of the wonderful future of Russia and the entire world, have given rise to an unbelievable phenomenon in society. I understand that hundreds of thousands of people, not waiting for instructions from above or government financing, have, on their own initiative, embarked on making this created image a reality. Is that true?

V.M.: Yes, Anastasia believes that every family should have its own parcel of land with an area of no less than a hectare. This parcel, which the recluse from the taiga calls a Kin's domain, should be transformed by the family into a living, heavenly oasis, that answers all a person's needs. A person's level of spiritual development is represented by the appearance of his living creation and the person's way of life in it.

She considers it totally unacceptable to bury members of a family in cemeteries. They should be buried only on Kin's domains. Then the spirits of the deceased relatives will not suffer from the fact that their bodies have been discarded, as into waste pits far from their relations, in a cemetery. But on the contrary, buried in Kin's domains, their soul will help and protect the people living in the domains.

Analogous to our modern ones, cemeteries existed in antiquity as well, but they were intended for animals that had died of diseases and criminals without families.

Anastasia spoke about how to lay out and develop one's Kin's domain so that, using it, it would be possible to rid oneself of physical ailments. She spoke about the ancient and very beautiful wedding ceremony in a fair bit of detail, a ceremony through which the young couple, by the force of their thoughts, created the plan for their future Kin's domain, and at the very moment of the marriage, with the participation of their parents, relatives, and friends, that which they had thought about materialized in several minutes.

Anastasia also asserts that, for young couples who create their Kin's domains in this manner, love will never pass away. Moreover, it will become stronger with the years, and she explains why this occurs: "When a husband looks at his wife, he subconsciously identifies her both with his wonderful domain and with his child, who, this is also essential, should be born on the domain." This is something to believe in. After all, for each person the very best place in the world remains his or her own small homeland. The most beautiful and best of the children of the entire world will always be his or her child.

Anastasia also asserts that, if all people or the majority of them begin consciously to create their Kin's domain, turning them into heavenly oases, then the entire world will be transformed. Natural cataclysms and wars will not occur on earth. When the inner, spiritual world of a person changes, new knowledge and abilities will be opened to him or her. A person may create wonderful worlds analogous to our earthly world on other planets.

R.J.: Vladimir Nikolaevich, this all sounds so very amazing and encouraging. But we have many people, especially many authorities, who would not want people to have this information and criticize not only you but anyone who would believe Anastasia's philosophies.

V.M.: The official critics may approach the subjects of the books and pronouncements of the recluse from the taiga in various ways, but their opinions are not really that important now. The most important critics - the people - have expressed their positive opinion in tens of thousands of letters, and hundreds of thousands of e-mails. They have expressed themselves not only with words, but also with concrete actions. The hundreds of large and small settlements that have sprung up and continue to spring up all across Russia are confirmation of that.

R.J.: Is that incredibly positive response all over the world not somewhat of a miracle in itself?

V.M.: Yes, it is here that a riddle arises, a riddle that for the time being remains unsolvable and mysterious: if this mass movement has been provoked by only the pronouncements of this recluse from the taiga quoted in books, what force is hidden behind her phrases? It is possible that they are constructed in such a way that the letters form a certain code. It is possible that a certain rhythm of her phrases has significance. Anastasia usually tries to attune herself to the manner of speech of her interlocutor, using his vocabulary, way of constructing phrases, but at certain moments she suddenly begins to speak another language, categorically smooth and rhythmic. She very precisely articulates each letter of the phrases she pronounces, and an unusual energy is felt after each sound. And then what she has said is remembered word for word, as if a tape recorder is operating in one's mind. And moreover, vivid pictures arise before the listener, and the meaning of what was said is assimilated by the subconscious. As an example, I quote an excerpt of God's conversation with the first man in Anastasia's re-telling:

"Where is the edge of the Universe? What will I do when I come to it? When I myself fill everything, and have created everything I have conceived?" the first of the primogenitors asks God, and receives this answer:

"My son. The Universe itself is a thought, a thought from which was born a dream, which is partially visible as matter. When you approach the edge of all creation, your thought will reveal a new beginning and continuation. From obscurity will arise the new and resplendent birth of you, and it will reflect in itself your soul, your dreams, your whole aspirations. My son, you are infinite, you are eternal, within you are your dreams of creation."

The future of the earth as designed by Anastasia appears fabulously wonderful. People who are transforming it into reality are for the time being living it in their dreams, but I believe that their dreams will definitely materialize.

R.J.: In your creative work, you touch on the most painful social problems. In many respects you uncover the causes giving rise to these problems, and also for whom they are profitable. Of course for a person like you, there exist people who envy you and wish you ill, who try in every way possible to slander you, spread scandals and dream up the most absurd stories about you.
So, in English-speaking countries, among your readers, the rumor has spread, and is being maintained, that you abandoned Anastasia, periodically drink heavily, and have found a young lover!
Would you please comment on these allegations? Also, Vladimir Nikolaevich, should that happen again, might you have some helpful suggestions for your readers, so that they might know how to protect themselves from these types of hurtful rumors?

V.M.: Negative rumors have been circulating about me for as long as ten years. In all this, the mass media have been exploited in the most active manner. I live in Russia. Once, when I was sitting in my garden beneath an apple tree and working on my next book, a neighbor comes up to me in the garden with a newspaper in his hands and says, "Vladimir, you're sitting here, but the newspaper writes that you live in an Egyptian palace surrounded by Mafia gunmen and that you operate a totalitarian sect, and the readers of your books are going out of their minds."

I didn't have to explain anything to my neighbor, he saw with his own eyes that the newspaper was printing a lie. But after only several days, this same article was reprinted by a number of newspapers, including one Canadian newspaper. The Russian District Court told my lawyers that the newspaper had said nothing insulting, the journalist had simply expressed his opinion, and he had the right to do so. But this journalist had not even met with me. The editor of the Canadian newspaper, after Canadian readers appealed to him, and without the intervention of a court, made public apologies.

Regarding the sharing of this special material, there seems to be an overt, concerted effort not to permit society to discuss the ideas and suggestions set out in the books regarding modern man's urgent need to improve their way of living. The libellous publications never earnestly discuss the issues raised in the books, but speak in uninformed generalities and degrading terms about me and my readers.

Even the priests of ancient Egypt understood all too well that images rule the world. An image is a great energy that is capable of having an influence on a slave and a pharaoh in equal measure - through all time and space. We have much scientific research which confirms all this now. Anastasia, the recluse from the taiga, to all appearances, has a brilliant command of the science of imagery, and modern priests are not succeeding and will not succeed in overcoming her powerful, positive and living images.

R.J.: Yes, as we said earlier, someone like Anastasia, and you along with her, must be like big thorns in the sides of many individuals of power who prefer that we remain the blind and dull-witted masses, and not come into the God-given powers of which you and Anastasia remind us so powerfully.

V.M.: I myself think that the point is not only the ideas, but most likely their exposition in Anastasia's language, judge for yourself. All of us have known for a long time that drinking and smoking is not good, that breathing fresh air is more wholesome, more pleasant, and that pure water is more beneficial for our health. However we continued to live in ecologically unhealthy and destructive large metropolises, and the heroes of the majority of the most popular television series, social models for many people, spend their leisure time in bars and discotheques. But all of a sudden people did hear truths that have long been known, and the truths are inspiring them at last to concrete, real actions. So some kind of great power must have been concealed in the spiritual impulses of Anastasia, and this power seemingly overcomes the darkness that has conquered the world.

R.J.: No wonder that there is a struggle against Anastasia's tangible, inspiring ideas and philosophy.

V.M.: Yes, in this instance, the spreading of all sorts of rumors about me are ultimately futile subterfuges to distract people away from the main issues at hand. Moreover even in the first book I disclosed about myself that I am not a saint, that I drank, smoked, flirted with women, and was involved in business. But now I don't. Yes, the blood of the businessman can still begin to rush, only now it is not like before. I am very proud that, with the help of my daughter and son-in-law, I have been able to set up the production of cedar oil according to Anastasia's technology. And I think there are not many products in the world equal to it. For a long time I was unable to bring it up to the quality of Anastasia's oil, even though the modern technology of a medicinal compounds plant was used. But it soon became clear that it was impossible to obtain the required quality in the city, and it then became necessary to transfer the production to a village in the taiga 100 km from the city...and it worked out. With regard to Anastasia, she is always with me, in my heart, in my soul.

R.J.: Vladimir Nikolaevich, readers will never forgive me if I do not ask you some questions about your new book.
Could you tell us about some of the topics you touch on in the new book?

V.M.: In the new book I shall be speaking about the power of human thought as the most powerful energy in the universe.

R.J.: What are your favorite parts of the book?

V.M.: I always like to write about something good, even vitality and mood improve, aches and pains disappear when you write about something good, about the victory of good. In the new book I also talk about my children, about the ice age, when people left their familiar areas and, like a little girl, attempted to stop the glacier.

R.J.: Vladimir, has Anastasia discussed things that were completely new for you?

V.M.:Yes, she has, but they are not always comprehensible or seem insignificant. For example, she says that humanity has not yet determined the purpose and meaning of its existence, and claims that human existence lies in the perfection of the natural living environment. She had said that a long time ago, but I did not write it because I supposed that the living environment included, for example, an apartment or domain, and that this did not involve spirituality. However, in further conversations it became clear that by living environment she understands not only a Kin's domain, even a very perfect one, but the entire universe, and she says how can a person, in perfecting his or her living environment, protect the earth even from meteorites, and make the universe a more comfortable place to live. By perfecting his or her living environment, a person perfects himself or herself, as well as his or her own body and spirit.

R.J.: That does sound fascinating. Has she given you any other information that has appeared very strange to you?

V.M.: Rather than strange, it was not completely understandable. For example, she has several times tried to tell how a person, when dying, may not die, or to put in another way, when falling asleep, may wake up in a new body. She tells it in a more detailed way than I do. But sometimes in doing so she uses words that are not found in our vocabulary. As a result I cannot set this out in comprehensible language, so we speak about this topic again. I sometimes ask Anastasia, "Translate the words you are saying into a more understandable language." She answers, "They cannot be translated into your modern language, I am probably illiterate in translations," and laughs. But I know that she is extremely literate.

R.J.: Sometimes Anastasia has a very serious attitude toward certain scenes that she wants you to write. Did something similar happen in this book?

V.M.:Yes, it did. But in general when she speaks about something significant, that she herself believes deeply, then she adopts an especially unusual construction for her phrases. For example in the book Co-creation, when she spoke about the interrelationships of the energy of Love with God, everything she said sounded like pure verse, and one can remember the entire book not simply word for word, but one sees pictures depicting what was said.

R.J.: What is Anastasia's basic goal in this book for the readers?

V.M.: I did not specifically ask what her goal was. Intuitively, I myself feel that she desperately wants to do something good for people. To remind humanity of some forgotten knowledge or feelings. She is prepared to call down fire on herself, and for that reason she says, "Woe unto you Nostradamus! The dates of the fearful cataclysms upon the Earth were not so much your divinations as the creations of your thought. You made millions of people persuade themselves of these by what you taught and thereby aim their thoughts at the implementation of the same. Your thought still hovers up there, hiding in the blue, still frightening people with your prophecies of despair, but now they will no longer come true. Let your thought join in fray with mine. Of course you knew all this ahead of time, and that is why you are so eager to flee away." Or another: "Prepare yourself, all wickedness and evil-mindedness, to leave the Earth behind and fall upon me!"

R.J.: Thank you very much, Vladimir Nikolaevich, for the time you have given to your English readers. We are all impatiently waiting to hear more!

Regina B. Jensen, Ph.D.

© 2008 Regina B. Jensen
© 2008 Vladimir Megre
© 2008 RingingCedarsofRussia.org

* John Woodsworth: (http://www.ringingcedarsofrussia.org/newsletter/07_07_06.htm#12)

* Dr. Regina Jensen holds licenses as a psychotherapist, physical therapist, certifications as Master Executive Coach, and Somatic therapies with professional training and experience for over 35 years. She is a writer and independent researcher with a commitment "to finding intelligent, expedient and joyful solutions for the predicaments we have co-created for each other on our Mother Planet." fullyalivewellnesscenter.com

*NOTE: This concludes the first part of the interview. Watch for the second part in the upcoming issue.