Vuistregels voor het starten van een Ecodorp

Geschreven door Russell Austerberry

(Mijn Whirlwind Aussie Road Trip, deel II)
 

Noot van de redacteur van Ecovillages Newsletter: In de jaren 1990 bezocht ik tientallen intentionele gemeenschappen in heel Noord-Amerika en interviewde de oprichters om er achter te komen wat Ecodorpen en andere vormen van leefgemeenschappen doet slagen of mislukken. Wat ik leerde schreef ik neer in het boek ‘Creating a Life Together’. 
In 2007 interviewde Russell Austerberry tientallen oprichters toen hij ecodorpen en andere ecologisch georiënteerde nederzettingen bezocht langs de Oostkust van Australië. Hij is van plan om zijn schetsen hieronder te herschikken 
en elk punt uit te werken en 
aan te vullen tot een standaardwerk over duurzame gemeenschapsontwikkeling. Wat ik geweldig en heerlijk vind - mijn mond viel open toen ik zijn kernachtige uitspreuken las - is dat het onderzoek van Russell in het Down-Under Zuiden in 2007 precies dezelfde fundamentele principes en beste praktijken ontdekte als die ik in een ander decennium in op een ander halfrond vond. Wow! - Diana Leafe Christian
Auteur Russell Austerberry op bezoek aan de off-grid
Bundagen Gemeenschap in New South Wales, Australië.
Foto: Steph Zannakis  


Bezichtiging van een huis in aanbouw op de
Moora Moora Gemeenschap, Victoria, Australië.
Foto: Russell Austerberry
De reden van de reis die Steph Zannakis en ik in 2008 gemaakt hebben door Oost-Australië: 6 staten en 18 gemeenschappen bezocht, 35 interviews afgenomen, en 7 500 km in 31 dagen gereisd (waar dachten we aan?), was om van mensen die er wonen te leren hoe je een duurzame gemeenschap opricht en in stand houdt. Nu, twee jaar na onze terugkeer, schrijf ik deze korte schets van wat we geleerd hebben dat goed lijkt te werken bij de totstandbrenging van duurzame nieuwe gemeenschappen:

1. Word het eens over de besluitvormingsprocedure vanaf het eerste begin. Enkele varianten van consensus in de hele groep komen vaak voor, maar de eerste fase vaart wel bij een kleine groep van de oprichters die alle besluiten zelf nemen.
 
 
Bezoek aan een door de eigenaar gebouwd
huis in Fryers Forest Ecovillage, Victoria.
Foto: Steph Zannakis

2. Geef voorrang aan procesvaardigheden. Neem de tijd om interpersoonlijke conflictvraagstukken te verkennen en de oplossing te vinden.

3. Bepaal als eerste je missie. Het is te gemakkelijk om overhaast op zoek te gaan naar grond vóór je de identiteit van je groep hebt vastgelegd.

4. Weet hoe je de gemeenschap wilt laten functioneren voordat je een wettelijk model kiest. Het is verleidelijk je op een bepaald juridische model te baseren voordat je precies hebt uitgewerkt hoe jullie als oprichters willen dat dingen moeten verlopen in de gemeenschap.
 
 
Russell bezoekt een dakterras bij Christies
Walk Ecovillage, Adelaide, Zuid Australië.
Foto: Steph Zannakis

5. Werk samen met de gemeente (d.w.z. je lokale regelgevende overheid). Als je iets doet "buiten de regels" wil doen, zorg dat je in een vroeg stadium de raad mee krijgt en wees voorbereid om hen te blijven opvoeden eventueel door twee of drie ambtstermijnen heen van verschillende raadsleden (regelgevende ambtenaren).

6. Verdeel de last. Probeer het stokje over te dragen tussen de verschillende oprichters met leiderschapskwaliteiten, en de hele groep te mobiliseren in de gezamenlijke actie. Een "one-man band" zal mislukken, op den duur.

7. Bouw gemeenschappelijke voorzieningen centraal, als eerste en groot. Centraal betekent dat ze vaak zullen worden bezocht en natuurlijk gebruikt; als eerste betekent dat mensen geen werkplaats of gastenverblijf hoeven te bouwen of wasmachines installeren in hun eigen huis, groot betekent dat er dan tal van mogelijkheden voor gebruik zijn. Al deze fysieke indelingbeslissingen helpen een sterk gevoel van gemeenschapszin te bevorderen.
 
 
Tijdens een barbecue op Aldinga Arts
Ecovillage, Zuid-Australië.
Foto: Russell Austerberry

8. Hecht waarde aan het gemeenschap-opbouwproces. Veruit de grootste bron van waarde, die elke groep bezit is niet het land of geld, het zijn de mensen - en in het bijzonder, een groep mensen die veel meer samen kunnen bereiken dan alleen. Ontwerp duurzaamheid en gemeenschap tegelijkertijd.

9. Gebruik systeemontwerp. Ontwerp het dorp zodanig dat het tegelijkertijd kan dienen als een boerderij, een school, een woonplaats, een werkplaats, een veilige haven, en een plaats van schoonheid. Elk element moet bijdragen in de richting van een robuust en veerkrachtige samenleving, in de richting van herstel en verzorging van het land zelf, in de richting van gezelligheid, in de richting van veiligheid, en in de richting van een diep gevoel van plaats en erbij horen. De belangrijkste term is hier "Permacultuur ontwerp".
 
 
Crystal Waters Ecovillage (Queensland)
lid Morag Gamble (links) en Russell's
reisgezel Steph Zannakis (rechts).
Foto: Russell Austerberry

10. Neem de tijd. Het zal vele jaren duren voordat mensen vanaf nul iets dat lijkt op een duurzame gemeenschap hebben gecreëerd door de vele beslissingen die moeten worden genomen en de grote hoeveel werk dat daaruit voortvloeit. Het proces van ontwerp tot de nederzetting zal waarschijnlijk 2, 5 of zelfs 10 jaar nemen - en dan worden de volgende 20 jaar of zo van rijping als samenleving niet eens meegeteld.

11. Wees flexibel. Elke locatie heeft een unieke set van uitdagingen en een unieke verzameling van mensen (wat betekent dat er geen McDuurzaam Dorp concessie is over de hele wereld). Het creëren van een betere plaats om te wonen houdt een voortdurend creatief denken in, overleg, en inzet om alle stemmen te horen. Flexibiliteit is van essentieel belang.

12. Stel het doel hoog.

13. Luister naar iedereen.
 
 
Het Huis van Morag Gamble in Crystal Waters.
Foto: Russell Austerberry

14. Budgetteer trainingen om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen. Zet fondsen op voor trainingen in vergaderingtechnieken, conflictoplossing, management, en kwaliteitsontwerpen, alsmede voor grondwerken en gebouwen. Gemeenschappen draaien op mensen, en mensen moeten worden getraind in hoe ze verder moeten gaan.

15. Ga voor veerkracht. Overweeg lokale voedselproductie, lokale bedrijfsmogelijkheden, lokale stroomopwekking, energiezuinige woningen, en een "auto-arme" levensstijl.

16. Zorg fysiek voor de gemeenschapsziel. Zorg voor grote, centrale, multifunctionele gemeenschappelijke voorzieningen; cluster huizen samen, zorg dat veel huizen uitkijken op gemeenschappelijke groene ruimte en een speeltuin, geef eerder voorrang aan voetgangers dan aan auto's.

17. Zorg structureel voor de gemeenschap. Zorg op tijd voor voor sociale, zakelijke en "harteruimte" bijeenkomsten - en bezie hoe deze functies te scheiden; train of huur vergaderingbegeleiders en neem toelatings- en feestrituelen op in de cultuur van de gemeenschap; doe samen werk-bijen (werksamenkomsten) .
 
 
Let op het skelet van deze
twee-verdiepingen woning
in Bundagen.
Foto: Russell Austerberry

18. Lach. Schaterlachen in een vergadering is een goed teken van gezondheid van de gemeenschap!

19. Definieer de identiteit van de groep. Maak een gemeenschappelijk verhaal dat mensen aantrekt, en blijf het verhaal vertellen en wakker houden.

20. Maak het moeilijk om toe te treden. Een wachtlijst, een proefperiode, een verplichte vaste storting, en een oriëntatie proces vertragen allemaal het lidmaatschapproces en geven potentiële leden meer tijd om te ervaren of zij bij de groep passen. Als ze alle horden hebben genomen, zullen ze er waarschijnlijk goed inpassen en er op uit zijn  te blijven.
 
 
Steph schetst een schaal-model huis bij
Pigface Point Educational Facility in New South Wales.
Foto: Russell Austerberry

21. Screen potentiële leden. Naast zelf-selectie processen, kun je kandidaat-leden evalueren.Geven zij meer dan zij nemen (geld, warmte, klusjes, wat dan ook)? Zijn ze bereid om niet de hele tijd hun zin te krijgen? Tolereren ze anderen? Heb een idee van wat iemand diskwalificeert van deelname aan de gemeenschap, en wees voorbereid om 'nee' te zeggen indien nodig. Iemand afwijzen voordat ze komen is veel makkelijker dan hen weg krijgen als ze een ravage hebben aangericht.

22. Maak het gemakkelijk om te vertrekken. Dingen veranderen, mensen gaan. Maak de overgang zo pijnloos mogelijk – besteed in het bijzonder aandacht aan de wettigheid en de financiën met betrekking tot de wijze waarop een lid kan de Gemeenschap verlaten, als ze dat willen. Krijgen ze alle of een deel van hun aandelen terug? Maak dit duidelijk om de val te voorkomen waarin een lid geraakt die wenst te vertrekken, maar niet kan - en als vergif gaat inwerken op de groep.
 
 
" Investeer meer in schoonheid," adviseert
Permacultuur mede-oprichter en Fryer's Forest
Ecovillage mede-oprichter David Holmgren.
Foto: Russell Austerberry
 
23. Storting bij binnenkomst en / of vertrek. Overweeg bij gelegenheid van het toetreden of verlaten een lid, een eenmalige heffing van een geldsom - misschien een percentage van de verkoopprijs of een vast bedrag - als een middel om fondsen in de gemeenschap te onderhouden.

24. Bewaak de groepsidentiteit. Een gemeenschap kan slechts met een klein aantal emotioneel gestoorde mensen omgaan, dus bewaak je lidmaatschapproces. Maak onderscheid tussen mensen, die behoefte aan meer zorg en aandacht hebben dan de meeste anderen maar die zijn niet vijandig zijn, en mensen die voortdurend de goodwill en financiën van de gemeenschap aftappen. Zodra je gemeenschap draait en het goed doet, kun je wellicht een deel van de eerstgenoemde absorberen. Maar nooit de laatste.


Sinds 2002 heeft Russell Austerberry - die in Brisbane, Australië, woont - onderzoek gedaan naar Ecodorpen en Cohousing buurten bezocht. Hij ziet dat als het verkrijgen van een praktische manier om "ons leven te relocaliseren, retribaliseren en erin een gevoel van kracht te herwinnen". Hij schrijft een boek over zijn gemeenschapreizen, en hij en zijn vrouw Gabrielle en drie anderen hopen een groot huis in Brisbane te gaan delen als de eerste stap in de richting van een gemeenschap in de stad.

Hij schreef over Bega Eco-Neighbourhood Developers (BEND) in New South Wales in "Onze Whirllwind Aussie Road Trip, Deel I", in het mei nummer 2009 van deze nieuwsbrief.
 
© Ecovillages Newsletter
vertaling LV